Ik stond waar jij nu staat...

Onze zoon kwam een paar jaar geleden, eind groep 7, thuis met zijn rapport met daarin zijn voorlopige schooladvies voor de middelbare school. Zijn rapporten wisselden enorm – van (ver) boven gemiddeld, naar (ver) eronder – maar praktijkonderwijs? Ik dacht alleen maar: hè? Dit klopt helemaal niet bij wie hij is. Begrijp me goed: als dat écht bij hem past is dat helemaal oké, maar ik herkende hem er gewoon niet in. Tegelijkertijd twijfelde ik of ik dit wel mocht uitspreken, ik wilde niet gezien worden als zo’n moeder die alleen maar het hoogste wil voor haar kind. Hij droomt er al jaren van om Biologie te studeren – net als zijn vader – en ik realiseerde me dat die weg op deze manier heel erg lang zou worden, met onderweg allemaal hobbel en valkuilen… waardoor ik twijfelde of hij dat einddoel op die manier wel zou halen. Ik begreep gewoon niet waar het aan lag.

Niemand wees me de weg, dus ging ik zelf op onderzoek uit …

Op school ving ik bot met mijn vragen, toen ben ik zelf op onderzoek uitgegaan. Ik ontdekte dat sommige kinderen anders leren, daarin herkende ik niet alleen mijn zoon, maar ook mezelf. De cursus Beelddenken gaf inzicht en handvatten om het leren aan te pakken, maar het kwartje viel pas écht toen ik me realiseerde dat concentratie de belangrijkste voorwaarde is om te kunnen leren. We gingen hiermee aan de slag en toen zijn focus verbeterde én hij wist hoe hij moest leren, stegen zijn cijfers razendsnel. Van praktijkadvies naar tl-havo in een paar maanden tijd. Inmiddels zit hij op de havo. Hij moet er echt wel wat voor doen, maar hij weet hoe hij moet leren en hij kán het gewoon, dat gelooft hij inmiddels zelf ook. Dus die studie Biologie – en zijn toekomst daarna – is ineens wèl binnen bereik!

Concentratie is de basis voor gedrag en leren

Ik geloof dat concentratieproblemen vaak aan de basis liggen van zowel leer- als gedragsproblemen in de klas. Het raakt niet alleen de schoolprestaties, maar ook het zelfvertrouwen en de plek die een kind inneemt in de groep. Concentratie zegt niets over inzet of intelligentie. Veel kinderen willen wel opletten, maar hun brein raakt afgeleid, omdat het informatie nog niet goed verwerkt. Dat is geen onwil, maar iets wat je kunt trainen, net als een spier. Als een kind steeds hoort wat het niet goed doet, zonder dat iemand ziet waarom dat zo is, dan kan het het geloof in zichzelf verliezen en dat is precies wat we willen voorkomen.

En wat mij nog meer kenmerkt …

Ik ben een optimist, ik zie kansen en uitnodigingen geen belemmeringen of bezwaren.
Ik ben zelf net als deze kinderen. Ik begrijp ze vanuit mezelf en ik begrijp jou als ouder, want ik kreeg ook zo’n leuk kind! Ondanks het trainen – wat ik zelf natuurlijk ook heb gedaan – kan ik nog steeds met van alles tegelijk bezig kan zijn, maar daar word ik blij van. De aard van het beestje verandert dus niet 😉
Ik vind mijn rust in de natuur. In heb bos, tussen de bomen, voel ik me op mijn best, even geen prikkels en gewoon naar de vogels luisteren. Zonder ze te zien herken ik de verschillende soorten.
Ik kan me eindeloos verwonderen over de wereld om me heen, over een insect, een boom of een mens.
Ik verrijk mijn wereld graag met nieuwe inzichten, door te lezen over mensen en hun gedrag en door te reizen. Ook mijn vrijwilligerswerk voor de basketbal vereniging waar onze zoon speelt vind ik een verrijking, samen maken we de club.
Ik ben graag ‘semi’ creatief met klei. Op mijn draaischijf maak ik graag allerlei gebruiksvoorwerpen. ‘Semi’, omdat het fijne van een draaischijf is dat alles altijd rond wordt, over de vorm hoef ik dus niet na te denken 😉
Ik maak dingen met humor graag wat minder zwaar. Wat niet wegneemt dat ik de ander altijd serieus neem. Maar af en toe de boel even ‘radicaal’ van de andere kant belichten, om iemand een ander perspectief te bieden vind ik erg leuk.
Ik ga altijd uit van het goede en dat is een bewuste keuze…